Dit reliëfwerk haalt zijn kracht uit de stilte van leegte. Geïnspireerd door de repetitieve ramen en verdiepingen van een leegstaand flatgebouw, vertaalt het object de strakke architectonische ordening naar een geometrisch en minimalistisch kunstwerk.
Het monochrome wit ontdoet het gebouw van zijn geschiedenis en bewoners, waardoor slechts de structuur overblijft: een raster van vakken, ritme en herhaling. De schaduwwerking op de verdiepingen geeft het werk een verstilde monumentaliteit, terwijl de leegte in elk vlak een gevoel van afwezigheid en contemplatie oproept.